Willem Blake

Afgelopen dinsdag (geheel aan mij ontgaan, hoor! En hoogstwaarschijnlijk ook aan jou?) vond de  Art’s Birthday 2012  plaats. Klaarblijke, een viering ter nagedachtenis aan de Franse Fluxus kunstenaar Robert Filliou, die op op 17 januari 1963 verklaarde dat 1 miljoen jaar geleden iemand een droge spons in een emmer met water gooide (bijzonder!?). Dit moment markeert volgens Filliou de geboorte van de kunst.
Fluxus is de kunststroming met een hoop serieuze en minder serieuze gekkigheid. Zeker in de roemruchte zestiger jaren was de fluxus beweging een belangrijke kunststroming, die heilige huisjes omver wierp en het experiment in alle gradaties exploiteerde. Hoe dan ook: Tien jaar later, in 1973, vond de eerste echte viering plaats. Toen vierde Filliou dus de 1 miljoen en tiende verjaardag van de Kunst. Dat gebeurde in de Neue Galerie in Aachen. Filliou stierf in 1987, maar verschillende kunstenaars hielden het gebruik van “La Fête Permanente” zoals Filliou het zelf omschreef, in ere door de verjaardagsviering van de Kunst voort te zetten in de vorm van mail art, faxmail en slow scan televisie. Een soort internetkunst avant la lettre... Afijn, deze 1 miljoen en negenenveertigste verjaardag van de kunst was te beluisten via de VPRO, ,Café Sonore op de Radio. Met een live performance van een geluidskunstenaars trio speciaal voor Art’s Birthday 2012 voerde zij de performance “Proverbs of Hell” uit, Poëzie van William Blake. En dit laatste, of beter gezegd die laatste man heeft mijn aandacht getrokken. En het zou mij niets verbazen als deze maatschappij kritische 'schrijver' uit de tweede helft van de achtiende eeuw weer voor een tweede maal even in de mode komt na de zeventige jaren, toen hij ontdekt werd door de generatie van’ flower power’ en Timothy Leary. Nu wordt bij zijn 'Proverbs of Hell'  geschreven "have been culled for the slogans of student protest and become axioms of modern thought". Oude tijden herleven?