Op mijn recente Post 'weg met de klaslokalen' kreeg ik leuke reacties binnen. Een daarvan: "Oh wat lijkt het mij heerlijk om mijn kind naar zo'n school te brengen. En nog veel heerlijker om op deze manier kinderen een en ander bij te brengen." Dit zette mij meteen toe om een kleine speurtocht te beginnen binnen, onze landsgrenzen, hoe het gesteld is met de duurzaamheid in ons basisonderwijs. Aan stichtingen, instituten, adviesorganen, adviseurs en een heuse petitie (ja, zelfs een ecokeurmerk voor scholen), geen gebrek. Maar qua het in de praktijk brengen kwam ik niet verder als OBS de Kariboe en die is duidelijk een voorloper op het gebied van duurzaamheid, met niet alleen een geheel duurzaam schoolgebouw maar ook integratie van het thema duurzaamheid in alle lessen. De focus op duurzaamheid uit zich daarnaast in het opzetten van een natuurschoolplein, energiebesparende maatregelingen en de ambitie om aanspreekpunt te zijn in de wijk voor duurzame ontwikkelingen. De school is verder ook een inzamelpunt van Wecycle en er staat een Tassenbol. Helaas bij mijn zoontje op school (en bij jullie?) komen ze niet verder dan het inzamelen van lege batterijen, sponsorloop goede doelen en steun aan een ontwikkelingsproject. Hoe komt dat? Het argument zou niet mogen zijn dorpsschooltje of rol van overheid (bijvoorbeeld de gemeente). Of doen ze meer? Maar zie je dat als ouder niet (door bijvoorbeeld gebrekkige communicatie)? En natuurlijk kom ik direct op het feit: dat het primaire doel van een school natuurlijk niet het streven is naar meest duurzaamste school. Het streven zou overigens ook niet hoogste cito score moeten zijn, wel het beste onderwijs geven. En dat betekent, mijn inziens, in deze tijd (van toenemende complexiteit, onderlinge afhankelijkheid en samenhang) dat je kinderen wil leren om te gaan met de problemen van nu én van de toekomst op een manier die bijdraagt aan een wereld die voor iedereen de moeite waard is om in te leven; zowel voor de huidige als voor de toekomstige generaties. Kinderen bewust maken van het proces van globalisering en wat ze zelf kunnen doen om te werken aan een betere toekomst voor iedereen. Natuurlijk zijn de huidige "vakken" zoals die nu aan bod komen belangrijk. Maar wat mijns inziens ontbreekt, is het ontwikkelen van inzicht in de samenhang tussen de onderdelen. Onze kinderen moeten echt leren (wij volwassen trouwens ook nog, hoor!) dat de problemen in onze tijd interdisciplinair, met elkaar verbonden, complex en dynamisch zijn. Moet deze 'visie' nu vanuit bovenaf (bestuur, directie) de school binnen komen (en dus hierop braaf blijven wachten)? Of moet je dit onderwerp als ouder inbrengen (met het gevaar is dan dat je ogen van de school bemoeit met het beleid), waarbij je natuurlijk wil je dat er verder gedacht wordt dan "duurzame scholenbouw". Een ding wordt mij steeds duidelijker de kloof steeds groter wordt tussen de complexiteit en samenhang in de wereld van vandaag enerzijds en de investeringen die we doen om onze kinderen deze complexiteit te leren begrijpen anderzijds.
